Najczęściej stosowana jest magistrala liniowa (bus, multidrop) z terminacją na obu końcach odcinka kabla; układy gwiazdy i pierścienia są w wytycznych aplikacyjnych określane jako niezalecane ze względu na odbicia i problemy z terminacją (w szczególności „długie odgałęzienia” pełniące rolę stubów). Jeśli konfiguracje rozgałęzione są konieczne, w praktyce stosuje się repeatery lub segmentację magistrali w punktach rozgałęzień.
W zależności od liczby par przewodów wyróżnia się: konfigurację 2-przewodową – transmisja półdupleksowa (half-duplex), konfigurację 4-przewodową – realizacja pracy pełnodupleksowej z osobnymi parami dla kierunków transmisji; spotykana m.in. w rozwiązaniach protokołowych lub systemach z nadrzędnym węzłem sterującym.
W typowych systemach unika się kolizji przez zastosowanie reguł dostępu do medium (np. jeden master inicjujący wymianę) lub protokołów warstwy łącza danych przewidujących arbitraż i obsługę kolizji.