Odnowienie odroślowe – przykład odnowienia wegetatywnego roślin drzewiastych. Jest odnowieniem wynikłym z obudzenia pączków śpiących bądź przybyszowych znajdujących się na pniaku (na tzw. bezpieńkę) lub korzeniach. Drzewa powstałe z tego odnowienia mają duże przyrosty, jednak są krótkowieczne i chorowite (przejmują choroby na które było porażone drzewo podstawowe – mateczne).
Odnowienie odroślowe w gospodarce leśnej znajduje najczęściej zastosowanie w przypadku ukierunkowania na produkcję drobnych sortymentów lub na produkcję drewna opałowego. Najsilniejsze odroślą dają: olsza, klon, lipa, grab, jesion, dąb, wierzba, brzoza, osika i inne topole oraz słabe - buk. Do najczęściej spotykanych drzewostanów odroślowych należą drzewostany olszowe, grabowe, rzadziej dębowe. Odrośla naszych drzew liściastych, dłużej zachowują żywotność, jeżeli pochodzą od młodych pni. Powstałe ze starych pni są nietrwałe i szybko ulegają zgniliźnie. Dlatego też drzewostany odroślowe prowadzone są w krótkiej kolei rębności (są usuwane w młodym wieku), przy której nie można uzyskać wartościowych sortymentów.