Istotnym elementem niemieckiej koncepcji było również dążenie do ustanowienia wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w formie traktatowej.

Propozycje te były przedmiotem wielostronnych konsultacji prowadzonych w ramach intensywnych kontaktów dyplomatycznych, w tym szeregu spotkań roboczych między przedstawicielami Niemiec i Francji oraz konsultacji z udziałem Włoch i państw Beneluksu. Wielka Brytania nie uczestniczyła bezpośrednio w części tych prac, jednak była informowana o ich przebiegu, a jej stanowisko uwzględniano w dyskusjach. Ostateczny kształt wspólnej propozycji niemiecko-francuskiej został wypracowany tuż przed szczytem w Mediolanie.

Jednym z kluczowych elementów tej koncepcji było dążenie do przekształcenia rynku wewnętrznego w realnie funkcjonującą przestrzeń gospodarczą, a nie jedynie deklaratywny cel polityczny. W tym celu wskazywano na konieczność zmiany postanowień Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, który w wielu obszarach przewidywał zasadę jednomyślności, ograniczającą skuteczność podejmowania decyzji. Z tego względu postulowano wprowadzenie zasady głosowania większościowego w wybranych obszarach rynku wewnętrznego oraz dostosowanie struktury instytucjonalnej Wspólnot do realizacji celów integracyjnych.