thumb|Taraśnica z początku XVI wieku thumb|Taraśnica husycka na prostej lawecie Taraśnica (staropol. od czes. tarasnice) – średniowieczne lekkie długolufowe działo, przeznaczone do prowadzenia ognia bezpośredniego.
W XV w. stosowali je czescy husyci, znane było wówczas i w Polsce. Nazwa pochodzi od ruchomej drewnianej zasłony (taras)Josef Jungmann: Slovník česko-německý, Praha: W. Špinky, 1838, dil 4 (S-U), s. 551. Nazwę taras u Czechów nosiła też podobna do pawęży, wielka tarcza kryjąca całego piechura (Malá československá enciklopedie, dz. cyt. w bibliografii). umieszczanej jako przegroda w lukach pomiędzy wozami szyku taborowegoDlatego często spotykane błędne wyjaśnianie nazwy działa od stosowania go na fortecznych tarasach, stwarza nieporozumienie, będąc najwidoczniej późniejszego pochodzenia. Przytacza je np. Karol Górski w Historii artylerii polskiej, za którym tę interpretację powtarzają inni (Włodzimierz Kwaśniewicz: 1000 słów o dawnej broni palnej. Warszawa: Wyd. MON, 1987 s. 162; Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski jun.: Słownik uzbrojenia historycznego. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 110);