w Leksykonie dawnej broni palnej (dz. cyt., s. 212) uwzględniono obydwie wersje pochodzenia nazwy.. W późniejszym czasie używano go (podobnie jak hakownic) w obronie murów i innych umocnień stałych.
Charakterystyka Taraśnica charakteryzowała się wyjątkowo długą lufą (stosunek kalibru do długości wynosił od 1:8 do 1:12), której średnica przewodu równa była średnicy komory prochowej. Wyróżniano taraśnice duże (kalibru 50–100 mm) i małe (kal. 25–40 mm). Zwykle kowano żelazne, choć znane są i z brązu. Strzelano z nich kulami kamiennymi, potem także żelaznymi i ołowianymi. Przypuszczalna donośność praktyczna działa wynosiła 250-300 metrów. Umieszczano je na przegrodzie (tarasie) lub innej drewnianej podstawie, także na prostej lawecie drewnianej. Wykorzystanie taraśnic uległo stopniowemu zanikowi w drugiej połowie XV wiekuMalá československá enciklopedie, dz. cyt..
Zobacz też hufnica
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Włodzimierz Kwaśniewicz: Leksykon dawnej broni palnej. Warszawa: Bellona, 2004, s. 212-213 Encyklopedia wojskowa. T. 2 (N–Ż). Warszawa: Bellona – Wyd. Naukowe PWN, 2007, s. 363 Malá československá enciklopedie. T. 6. Praha: Academia, 1987, s. 129
Kategoria:Broń artyleryjska Kategoria:Historyczna broń palna