Kodeks Paryski (Paris Codex lub zwany czasem Peresianus Kodeks i Kodeks Maja-Tzental) – oryginalny majański dokument dotyczący wróżbiarstwa i obrzędów religijnych.

Historia odkrycia Kodeks paryski został odkryty w 1859 przez francuskiego uczonego Léona de Rosny. Zawinięte w kawałki papieru, na którym widniały hiszpańskie słowa Peres i Nahuatl tzeltal zostały znalezione w koszu na śmieci. Jak się okazało owe dokumenty znajdowały się w paryskim muzeum już od roku 1832, kiedy to Francuska Biblioteka Narodowa zakupiła i skatalogowała je jako numer dwa Pisma Mexicain.

Pierwsze publikacje Pierwsze wzmianki na temat kodeksu pochodzą z 1835 r., kiedy to rysownik Aglino przyniósł stronę do pana Kingborough, który miał zamiar wydać pracę pt. "Starożytność Meksyku". Dzieło to nigdy nie zostało wydane, lecz owa kartka została skopiowana (oryginał nie zachował się) i znajduje się ona obecnie w Bibliotece Chicago.

Poważna publikacja nastąpiła w 1864 r. – S. E. M. Duruy, Minister Instytucji Publicznej i Prezydent Komisji Starożytnego Meksyku, wykonał czarno-białe fotografie i wydał je w niewielkim nakładzie (10-50 szt). Ta edycja jest obecnie przechowywana w Bibliotece Narodowej w Paryżu. Zdjęcia były ponownie wydawane w 1909 i w 1968.