Układ był też uciążliwy w efektywnym programowaniu (patrz niżej).
Wszystkie szyny procesora miały szerokość co najmniej 64 bitów. Wewnętrzna szyna prowadząca do pamięci podręcznej miała szerokość 128 bitów. Obydwie jednostki procesora posiadały trzydzieści dwa 32-bitowe rejestry, ale jednostka zmiennoprzecinkowa traktowała je jako szesnaście rejestrów 64-bitowych. Instrukcje przeznaczone dla jednostki ALU pobierane były parami, by wykorzystać całą szerokość szyny zewnętrznej. Intel zawsze określał swój produkt jako "64-bitowy procesor i860".
Jednostka graficzna była jak na swoje czasy unikatem. Była to zasadniczo 64-bitowa jednostka obliczeń całkowitych, wykorzystująca rejestry jednostki FPU. Zezwalała na stosowanie pewnej liczby instrukcji podobnych do SIMD oraz prowadzenie 64-bitowych obliczeń matematycznych na liczbach całkowitych. Doświadczenie zebrane przez firmę Intel wpłynęło na rozwój funkcji MMX zastosowanych w układach serii Pentium.