W latach 1952–1965 i ponownie w latach 1970–1979 pełnił obowiązki komendanta Chorągwi Harcerzy w Australii. W latach 1976–1979 był delegatem Związku Harcerstwa Polskiego poza granicami Kraju na Australię. Aż do śmierci pracował w Zarządzie Okręgu Australijskiego tej organizacji. Należał do towarzystw polonijnych, m.in. Stowarzyszenia Polskich Kombatantów oraz Oddziału Australijskiego Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. W latach 1981–1990 zorganizował i kierował grupą charytatywną „Let Poland Live” (Pozwólcie Polsce żyć!), zbierającą fundusze na pomoc żywnościową i medyczną kierowaną do Polski za pośrednictwem Kościoła. Prowadził też działalność publicystyczną na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności.
W 1949, po daremnych poszukiwaniach i otrzymaniu z Polski informacji o śmierci w Oświęcimiu pierwszej żony – Walentyny, wstąpił w związek małżeński z wdową Ludwiką Żmudzką i adoptował jej syna Jerzego, urodzonego w pierwszej połowie lat czterdziestych i od połowy lat pięćdziesiątych chorego na polio. Z małżeństwa tego urodziło się troje dzieci: Krzysztof Eugeniusz (ur. ok. 1951, nauczyciel, żonaty z Margaret, mający syna i córkę), Barbara (ur. ok. 1956, architekt wnętrz, zamężna, mająca dwóch synów Davida i Wade’a), oraz Marek Antoni (ur. ok.