Okres powojenny Po wojnie rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie w Monachium, specjalizując się w zakresie upraw łąkowych. Ukończył je w 1949 z tytułem inżyniera rolnika. W latach 1945–1949 działał w ZHP na terenie okupowanych Niemiec, przewodniczył Akademickiemu Kręgowi Starszoharcerskiemu w Monachium. Był jednocześnie kierownikiem Wydziału Wędrowników Chorągwi „Wisła” (w amerykańskiej strefie okupacyjnej). Naczelnik Harcerzy rozkazem L.5. z 26 maja 1949 mianował go harcmistrzem. W tym czasie zapoznał się z oceną swej osoby zawartą w książce Kamienie na szaniec, co skłoniło go do pozostania na emigracji. W rozmowach z hm. Ryszardem Białousem (który wydał mu pisemną opinię „Pasieki” o jego postawie w śledztwie) i hm. Stanisławem Broniewskim uzyskał zapewnienie, że podejmą oni starania o zmianę przedstawienia jego osoby w książce Kamińskiego. W 1949 wyjechał do Australii. Ponieważ nie uznano jego dyplomu inżyniera rolnika, początkowo pracował jako robotnik niewykwalifikowany. Ostatecznie zamieszkał w Brisbane, gdzie zdobył sobie uznanie jako fitosocjolog – wybitny specjalista od upraw łąkowych i pastwisk. Przez wiele lat był członkiem władz stanowych i wybierano go do ich ciał przedstawicielskich.