Oznacza to, że w stosunku do podwodnego dziedzictwa kulturowego nie może mieć zastosowania Międzynarodowa Konwencja o Ratownictwie Morskim.
Artykuł 5 dotyczy działań przypadkowych, które mogłyby naruszyć podwodne dziedzictwo kulturowe, np. pogłębiania dna portów, połowu ryb, czy układania podwodnych instalacji. Zobowiązuje każde Państwo-Strona Konwencji do użycia wszelkich środków pozostających w jego dyspozycji do zapobiegania takim działaniom lub do złagodzenia ich negatywnych skutków.
Artykuł 7 stypuluje, że w strefie morza, w której Państwa-Strony Konwencji dysponują jurysdykcją, mają wyłączne prawa regulowania wszelkich działań podejmowanych wobec podwodnego dziedzictwa kulturowego. Podobny przepis (Artykuł 8) dotyczy jurysdykcji państw-sygnatariuszy w strefie tzw. morza przyległego (strefie przyległej do granicy zewnętrznej morza terytorialnego – do granicy państwa). Państwa-Strony będą wymagały, aby zapisy Konwencji były stosowane w odniesieniu do podwodnego dziedzictwa kulturowego spoczywającego w tych strefach morza. Państwa-Strony zobowiązują się również do informowania innych państw mających związki kulturowe i historyczne z odkrytymi obiektami o dokonanych odkryciach podwodnego dziedzictwa kulturowego w tych strefach morza.