Execution Trace Cache W pamięci podręcznej drugiego poziomu Intel umieścił "Execution Trace Cache" – pamięć podręczną śledzącą wykonywanie programu. Ta pamięć służy do przechowywania zdekodowanych mikrooperacji, by podczas ponownego wykonania danej instrukcji procesor mógł pobrać wcześniej zdekodowane mikrorozkazy z pamięci podręcznej, co przekłada się na zaoszczędzenie sporej ilości czasu. Dodatkowo, mikrorozkazy z tej pamięci są przechowywane wraz z ich przewidzianymi ścieżkami wykonania, co oznacza, że w momencie przywołania z pamięci mikrorozkazy są już ułożone w odpowiedniej kolejności.

Mimo wymienionych powyżej rozszerzeń, architektura NetBurst nie pokazała się jako wysoce wydajna. Wprowadzając rozwiązania NetBurst, Intel dążył do taktowania procesorów zegarami rzędu 10 GHz, lecz wraz ze zwiększaniem taktowania pojawiły się kłopoty z rozpraszaniem mocy cieplnej (a raczej z minimalizowaniem tego zjawiska), z którymi Intel nie mógł sobie poradzić. Firma stwierdziła, że granica leży na poziomie 3,8 GHz, a nawet osiągnięcie takiego taktowania nie było bezproblemowe.