Wysokie zapotrzebowanie na prąd i wytwarzana przez procesor temperatura udaremniła plany Intela zakładające wprowadzenie układów taktowanych zegarami ponad 3,8 GHz, czy opracowanie wersji mobilnych.
Intel wprowadził na rynek również dwurdzeniową wersję procesorów z technologią NetBurst, nadając jej nazwę kodową Smithfield i zamykając w jednym układzie dwa rdzenie Prescott. Kolejną wersją układu dwurdzeniowego był Presler, który składał się z dwóch rdzeni Cedar Mill w dwóch układach – sam rdzeń Cedar Mill został wykonany w technologii 65 nm bez zmian konstrukcyjnych w stosunku do jądra Prescott.
Przyszłość Intel wycofał architekturę NetBurst, w jej miejsce wprowadzając mikroarchitekturę Intel Core, której premiera odbyła się w lipcu 2006. Pochodzi ona w bardziej bezpośredni sposób od architektury właściwej układom Pentium Pro niż NetBurst.
Presler, jądro procesora Pentium D udostępnionego do sprzedaży na początku roku 2006, było szeroko ogłoszone jako ostatnie wyprodukowane w mikroarchitekturze NetBurst, choć naprawdę ostatnim układem tego typu było jądro procesora Xeon MP, Tulsa. Następcą Preslera jest wersja "Conroe" procesora Intel Core 2, która korzysta już z mikroarchitektury Intel Core.
Układy oparte na mikroarchitekturze NetBurst Celeron, od roku 2000 Celeron D Pentium 4 Pentium 4 Extreme Edition Pentium D Pentium Extreme Edition Xeon, od roku 2001
Przypisy
Kategoria:Architektury procesorów