Ten rdzeń powstał w procesie produkcyjnym 90 nm i zawierał kilka ważniejszych zmian konstrukcyjnych, w tym wprowadzenie pamięci podręcznej o rozmiarze 1 MB (w rdzeniu Northwood było to 512 KB), a nawet 2 MB, wydłużenie potoków do 31 kroków (zmiana z 24 w rdzeniu Northwod), poprawki w układzie przewidującym rozgałęzienia, wprowadzenie instrukcji SIMD SSE3], zaś później zastosowanie zestawu instrukcji EMT64, co stanowiło tabliczkę Intela przyczepioną do stworzonego standardu kompatybilnego z 64-bitowymi rozszerzeniami AMD64 firmy AMD. Podobnie, jak w poprzednich przypadkach, jądro Prescott posiadało zaimplementowaną sprzętowo obsługę funkcji Hyper Threading, lecz przed odblokowaniem jej w linii procesorów Pentium, Intel udostępnił ją początkowo wyłącznie posiadaczom układów Xeon. Mimo wprowadzenia całego szeregu usprawnień, procesory oparte na rdzeniu Prescott częstokroć działały znacznie wolniej, niż identycznie taktowane układy z rdzeniem Northwood. Wielu inżynierów było zdania, że rzeczywiste osiągi procesorów zostały zachwiane przez dążenia producenta do ciągłego zwiększania taktowania układów. Z procesorami opartymi na rdzeniu Prescott związane również były kwestie poboru mocy i odprowadzania wydzielanego ciepła – układ był jednym z najbardziej prądożernych w historii.