Zadania Sokolnickiego miały charakter cywilno-administracyjny (Kloc 2018, s. 293–294).. Był także członkiem kieleckiej Komisji Obywatelskiej, której zadaniem było czuwanie nad porządkiem i bezpieczeństwem. Działania jego administracji spotykały się z niechęcią tamtejszej społeczności, która wobec idei legionowych zachowywała stosunek w większości bierny lub wrogi. We wrześniu tegoż roku komisariaty rozwiązano, a Sokolnicki zajął się współtworzeniem mającej działać na terenie Królestwa Polskiej Organizacji Narodowej. Pełnił funkcję jej Komisarza Głównego w 1914 rokuJerzy Z. Pająk, Z dziejów Polskiej Organizacji Narodowej (wrzesień-grudzień 1914), w: Kieleckie Studia Historyczne, t. 14, 1996, s. 106.. Z ramienia PON uczestniczył w negocjacjach z niemieckim wojskiem i wywiadem.
W okresie wojny wielokrotnie udawał się za granicę, posyłany w celu pracy na rzecz polskiej kwestii niepodległościowej. Reprezentował tam CKN, NKN i przede wszystkim występował jako nieformalny reprezentant Komendanta. Z tej racji nazywany był często „ministrem spraw zagranicznych Piłsudskiego”. Był członkiem, a następnie sekretarzem generalnym Naczelnego Komitetu Narodowego, z którego wystąpił ostatecznie jesienią 1916 roku, kiedy koncepcje osiągnięcia niepodległości NKN i Piłsudskiego rozeszły się.