Okna sali głównej bliźniacze, zakończone łukami odcinkowymi, z oprofilowanym słupkiem środkowym, po dwa w każdej ze ścian zewnętrznych. Okna babińca na piętrze pojedyncze, również zakończone łukami odcinkowymi, na parterze prostokątne. Połączenie pomiędzy babińcami, a salą główną – wąskie szczeliny przesłonięte tralkami. Gzymsy, główny i dzielący kondygnacje dachu – oprofilowane, pod gzymsem głównym osadzone ozdobne wsporniki – „łezki” wyznaczające rytm podziałów elewacji. Bryła dachu wzbogacona fryzem, uzyskanym przez ozdobne odeskowanie niskiej ścianki kolankowej, ustawionej na belkach rusztu i belkach stropowych. Boczne galerie przykryte odrębnymi, dwuspadowymi dachami o kalenicach prostopadłych do kalenicy dachu nad salą. Szczyty – tympanony z płaskimi, oprofilowanymi gzymsami i ząbkowaniem. Kopuła osadzona na ośmiobocznej, wklęsłej fasecie wypełniała obie kondygnacje więźby: stolcową i krokwiową. Przejście z kwadratowego planu sali w ośmiobok fasety stanowiły rozdzielone balustradami wklęsłe wrożniki. Dolna kondygnacja kopuły składała się z ośmiu trapezów sferycznych, górna – również z ośmiu sferycznych trójkątów. Środek akcentował wielki (wysokości ok. 1 m), osadzony w rozecie toczony wieszar.