Jedenastozgłoskowiec falecejski (łac. versus hendecasyllabus Phalaecius) – starożytna miara wierszowa wywodząca się z Grecji. Nazwa pochodzi od imienia poety greckiego z III wieku p.n.e. Falajkosa, który używał tego wiersza na szerszą skalę (ale nie był jego wynalazcą, jedenastozgłoskowiec stosuje już Safona).

Jedenastozgłoskowiec falecejski był chętnie stosowany przez poetów greckich i rzymskich do komponowania krótkich utworów (o objętości od 1 do 40 wersów). Do najbardziej znanych poetów używających tej miary należą Katullus i Marcjalis.

Budowa metryczna Postać zwykła Jedenastozgłoskowiec falecejski jest iloczasowym wierszem izosylabicznym. Każdy wers składa się z 11 sylab ułożonych w określony ciąg długich i krótkich. Nagłos (pierwsze dwie sylaby) ma układ swobodny i może mieć postać jambu, spondeja lub trocheja. Poza tym żadnych innych rozwiązań nie dopuszcza się.

Ogólny schemat jedenastozgłoskowca jest następujący:

z nagłosem jambicznym:

z nagłosem spondeicznym:

z nagłosem trocheicznym:

W poezji rzymskiej okresu republiki (Katullus) dopuszczano wszystkie trzy rodzaje nagłosu, aczkolwiek nagłos spondeiczny był najczęściej, a nagłos trocheiczny najrzadziej spotykany.