W okresie cesarstwa (Marcjalis, Pliniusz Młodszy) dopuszczalny jest wyłącznie nagłos spondeiczny.
Cezura występuje na ogół po trzeciej arsie:
ale może ulec przemieszczeniu o sylabę wstecz, na miejsce po drugiej tezie:
Przykłady:
cezura po trzeciej arsie: Passer deliciae // meae puellae (Katullus) cezura po drugiej tezie: nobis cum semel // occidit brevis lux (jw.)
Postać izochroniczna Istnieje jeden znany nam utwór - jest to utwór nr 55 Katullusa - gdzie jedenastozgłoskowiec falecejski potraktowano nie jako wiersz izosylabiczny, lecz izochroniczny. Nagłos jest zawsze spondeiczny, a druga stopa (która w normalnym jedenastozgłoskowcu jest zawsze daktylem) może ulec ściągnięciu w spondej. W efekcie ów "jedenastozgłoskowiec" ma czasem dziesięć sylab, jednak każdy wers utworu ma stały czas brzmienia wynoszący 18 mor.
Przykłady:
postać ściągnięta oramus, si forte non molestum est:
postać nieściągnięta demonstres, ubi sint tuae tenebrae:
Nie wiadomo, czy Katullus stosując takie metrum naśladował tu kogoś, czy też jest to efekt jego własnych eksperymentów, gdyż, jak już zostało powiedziane wyżej, utwór nr 55 jest jedynym w ogóle znanym przykładem takiego wiersza.
Kategoria:Wiersz