Do większości miast zamkniętych nie wolno wjeżdżać obywatelom innych krajów, przebywających na terenie Federacji Rosyjskiej na podstawie wizy turystycznej. W niektórych przypadkach zakaz nie dotyczy obywateli Białorusi.
Historia ZATO w ZSRR i Rosji mały|Pomnik Lenina w Znamieńsku, wzniesiony w latach pięćdziesiątych. Pierwsze miasta zamknięte w Związku Radzieckim zaczęły powstawać po zakończeniu II wojny światowej. W latach 1946–1953 tworzono je głównie na potrzeby projektów związanych z atomistyką. Z czasem przedmiotem ich działań stały się badania i produkcja na potrzeby programu kosmicznego. 17 marca 1954 roku Rada Ministrów ZSRR podpisała pierwszy akt prawny, regulujący status ZATO.
Informacje o ich lokalizacji były niejawne. Zamiast typowych nazw używano kryptonimów wojskowych. Obywatele, którzy osiągnęli wiek pełnoletni byli zobowiązani do podpisania oświadczenia o zachowaniu poufności w sprawie swojego miejsca zamieszkania. Korespondencja do mieszkańców była wysyłana na numer skrytki pocztowej, bez danych adresowych. Pracownicy miast zamkniętych otrzymywali dodatki do wynagrodzenia w wysokości 20% pensji, zarabiali więcej niż średnia krajowa i mieli możliwość zakupu niedostępnych w innych częściach kraju produktów.