Rzymskie pierścienie z różnych epok zdobiono klejnotami z wygrawerowanym motywem splecionych dłoni (). Historycy sztuki identyfikują ten znak jako symbol małżeństwa lub zaręczyn, jednak nowsze badania sugerują, że stanowił on wizualną reprezentację harmonii małżeńskiej, a nie odniesienie do konkretnego momentu ceremonii. Niektóre egzemplarze z III wieku n.e. miały na odwrocie inskrypcje, takie jak concordia lub homonoia (jedność, zgoda). Motyw splecionych dłoni występował powszechnie także w greckiej sztuce nagrobnej, gdzie mógł symbolizować wieczną więź oraz pożegnanie w chwili śmierci.
W III wieku n.e. pisarze chrześcijańscy, w tym Tertulian, uznawali pierścień (anulus) za niezbędny element ceremonii zaręczynowej (sponsalia). W literaturze prawniczej, m.in. w Digestach, odnotowano przypadek, w którym mężczyzna podarował narzeczonej cudzy pierścionek, a własny wręczył jej dopiero po ślubie. Funkcję tego przedmiotu interpretowano dwojako: jako symbol coemptio (rytualnej sprzedaży córki podlegającej władzy ojcowskiej) – choć część badaczy uważa dowody na tę tezę za niewystarczające – lub jako arrhae sponsaliciae, czyli rodzaj zadatku bądź symbol zawartego kontraktu.