Podczas następnych 75 lat relacje nieustannie pogarszały się, osiągając kulminację w drugiej wojnie w roku 1874, w której Kumasi zostało spalone do cna, a Aszanti pobici w polu. W roku 1895 podczas obławy na handlarzy niewolnikami Aszanti i złodziei bydła plemion pod brytyjską protekcją, kojarzonymi z sąsiednią francuską i niemiecką ekspansją kolonialną w Afryce Zachodniej, wyprawa ruszyła na Kumasi i aresztowała króla Aszanti Prempeha I oraz trzydziestu jego starszych doradców, którzy zostali skazani na wygnanie na Seszele. Następnie Kumasi zostało włączone do brytyjskiego terytorium Złotego Wybrzeża, a brytyjczycy ustanowili w mieście swoją administrację.
Pięć lat później niewiele się zmieniło w Kumasi. Aszanti stale sprawowali rządy u siebie z niewielką zależnością od ich rzekomych zwierzchników. Podobnie jak europejscy monarchowie, władcy Aszanti byli czczeni za pomocą drewnianych stołków, na których siadali. Sercem całej religii Aszanti i feudalnej hierarchii był Złoty Stolec, pozłacany taboret bogów Aszanti, który zgodnie z legendą był darowany pierwszemu królowi Aszanti Osei Tutu trzysta lat wcześniej. Ten taboret nie był po prostu symbolem potęgi osoby, która go posiadała, on był bezpośrednim wcieleniem bogów Aszanti i ich świętych przodków.