Block 1J był propozycją dla dalszego rozwoju, AGM / RGM / UGM-84J Harpoon (lub Harpoon 2000) wersja służąca do zwalczania zarówno celów pływających jak i celów lądowych.
Zmodyfikowany projekt Block 2, dla AGM / RGM / UGM-84L zastąpił Harpoon 2000 wszedł do programu rozwojowego w listopadzie 1998 roku. Ta wersja pocisku używa bezwładnościowego układu nawigacyjnego (Inertial Measurement Unit – IMU) pochodzącego z precyzyjnie naprowadzanych bomb JDAM oraz INS/GPS z pocisków SLAM-ER.
Konstrukcja
Harpoon ma cztery trójkątne skrzydła o obciętych końcówkach (składane w wariancie okrętowym i dla okrętów podwodnych) w środkowej części korpusu oraz cztery umieszczone w jednej linii z nimi mniejsze płetwy ogonowe. Wraz z rakietowym silnikiem startowym, pocisk w wersjach odpalanych z wody ma 4,64 metra długości, zaś średnica korpusu wynosi 0,43 metra. Wyposażony jest w penetracyjną głowicę burzącą o masie 222 kilogramów, zaś jego masa startowa wynosi 682 kilogramy. Zarówno UGM-84A jak i RGM-84A napędzane są silnikiem turbowentylatorowym silnikiem marszowym, oraz dwoma tandemowymi silnikami startowymi umieszczonymi w jednej linii, wraz z czterema płetwami każdy. Napędzany paliwem stałym silnik startowy wypala się w ciągu 3 sekund, po czym jest odrzucany. left|thumb|Odpalany z zanurzonego okrętu podwodnego pocisk UGM-84.