Widoczne dwa umieszczone jeden za drugim silniki startowe, z czterema płetwami ogonowymi każdy Silnik turbowentylatorowy ma zbiornik paliwa z 45 kilogramami paliwa JP-6 bądź JP-100 wystarczającego na 15 minut lotu. Taka kombinacja zapewnia pociskowi maksymalny zasięg 130 kilometrów. W celu umożliwienia pociskowi w wersji UGM-84 startu z zanurzonego okrętu podwodnego, pocisk ten jest umieszczony w specjalnej kapsule. Po wystrzeleniu z wyrzutni torpedowej, rozłożeniu ulegają płetwy mające za zadanie ustabilizować ślizg kapsuły i zagwarantować właściwy kąt pod którym pocisk osiąga powierzchnię wody. Po wykryciu przez odpowiedni sensor że kapsuła opuściła wodę, inicjuje on procedurę odrzucenia czoła i części ogonowej kapsuły, a następnie uruchomienia silnika startowego. W tym samym czasie pocisk wydostaje się z kapsuły, skrzydła i płetwy ulegają rozwinięciu, a pocisk jest rozpędzany po trajektorii identycznej jak w wersji dla okrętów nawodnych. Okręty podwodne wyposażone w układ kontroli ognia Mk. 113 osobnego Encapsulated Harpoon Command and Launch System (EHCLS), podczas gdy okręty wyposażone w układ Mk. 117 posiadają zintegrowany układ kontroli systemu Harpoon.