Dopiero w wieku 40 lat podjął naukę muzyki, u Grzegorza Fitelberga. Studiował teorię muzyki w konserwatorium w Wiedniu, pod kierunkiem Roberta Fuchsa. Zaczął komponować, napisał między innymi: Symfonię fantastyczną, Preludium orkiestrowe, Marsz na wielką orkiestrę, Poemat w trzech częściach, Symfonię f-moll oraz pod pseudonimem W. Lirski operetkę Die liebe Unschuld (Luba niewinność), którą wystawił m.in. Raimundtheater w Wiedniu w 1912Przegląd polski, Tom 48, Wydania 1-3, Druk. C.K. Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1913, s. 405.. Jego kompozycje nie zostały docenione przez krytykę.
Był jednym z głównych fundatorów Filharmonii Warszawskiej, zbudowanej w latach 1900–1901. Wspierał finansowo młodych kompozytorów: Ludomira Różyckiego, Karola Szymanowskiego, Grzegorza Fitelberga i Apolinarego Szelutę, którzy założyli w 1905 w Berlinie Spółkę Nakładową Młodych Kompozytorów Polskich (Szymanowski dołączył do niej w 1906).
Około 1928 zachorował. Doznał sklerozy (udaru) mózguAndrzej Biernacki, Tadeusz Przybylski, Lubomirski Władysław (1866–1934) [w:] Polski Słownik Biograficzny, Kraków 1987, T. XVIII. z. 1, s. 66.. Przestał poznawać nawet najbliższych członków rodziny.