20 lokomotyw zbudowano na eksport do Chin, a kolejne 20 do Włoch, wśród których była ostatnia lokomotywa zbudowana według wzoru III-4e – w 1924 roku przez Henschel dla Kolei Valtellina.
Służba serii T3 na kolejach niemieckich thumb|Lokomotywa serii T3 w służbie przed I wojną światową thumb|Lokomotywa typu zbliżonego do serii T3 na kolejach fabrycznych NRD w latach 50. Lokomotywy serii T3 służyły początkowo w pierwszym rzędzie do ciągnięcia pociągów mieszanych na liniach lokalnych, a także do pracy manewrowej. Ich zaletą była prostota konstrukcji i łatwość w utrzymaniu. Z upływem lat, kiedy pod koniec XIX wieku prędkość na liniach lokalnych wzrosła do 50 km/h, przesuwano je głównie do manewrów, a część sprzedawano na koleje przemysłowe. Po 1906 roku koleje pruskie miały ich 1373 wszystkich odmian, a w 1915 roku – 998. Początkowo nosiły w poszczególnych dyrekcjach kolei numery taborowe zazwyczaj z serii 1700 (numery powtarzały się w dyrekcjach). Po 1906 roku otrzymały one w poszczególnych dyrekcjach numery od 6101 do 6400.