Z dniem 30 listopada 1925 na własną prośbę przeniesiony został do rezerwy.
Był wojewodą poleskim od 20 października 1924 do 15 maja 1926, kiedy został z tego urzędu odwołany, aby objąć stanowisko ministra spraw wewnętrznych w pierwszym rządzie Kazimierza Bartla. 8 czerwca 1926 został powołany ponownie na stanowisko ministra spraw wewnętrznych w drugim rządzie Kazimierza Bartla. 16 czerwca 1926 został przewodniczącym komisji rządowej, której celem było zreorganizowanie struktur administracji centralnej. Komisja pod jego przewodnictwem przygotowała projekt aktu prawnego, który ukazał się jako rozporządzenie Rady Ministrów 25 sierpnia 1926 w sprawie zasad organizacji i urzędowania ministerstw. Gdy po przewrocie majowym podjęto próbę rewizji dotychczasowej polityki państwa wobec mniejszości narodowych, kilku polityków z otoczenia Józefa Piłsudskiego, m.in. Tadeusz Hołówko, Leon Wasilewski i Kazimierz Młodzianowski, wyrażało pogląd, aby realizowaną politykę asymilacji narodowej, jako mało skuteczną, zastąpić asymilacją państwową, korzystną dla państwa i nie wywołującą takiego sprzeciwu wśród mniejszości. Polityka taka miała prowadzić do kształtowania przekonania obywateli niepolskiej narodowości, że Rzeczpospolita Polska jest także ich ojczyzną.