Pogriebieckiego z 1931 r. Dłuższy zastój w eksploracji gór związany był z perturbacjami okresu I wojny światowej, rewolucji bolszewickiej, a następnie wojny domowej w Rosji. Mniej więcej do połowy lat 20. XX w. dostęp do grup górskich Środkowej Azji uniemożliwiały kolejne powstania ludności muzułmańskiej przeciwko władzy radzieckiej. Zbrojne grupy tzw. basmaczy grasowały na tych terenach aż do późnych lat 20.
Ostatecznie szczyt Chan Tengri zdobyła dopiero trzecia z kolei ekspedycja ukraińska, kierowana przez . 11 września 1931 r. na szczycie stanęli M. Pogriebiecki, B. Tiurin i Maciej Popko: Chan Tengri, [w:] „Poznaj Świat” R. XV, nr 11 (180), listopad 1967, s. 17–20.. Wśród kobiet, pięciokrotnie na szczyt weszła Elwira Nasonowa.
Wysokość W 1857 r. Siemionow-Tian-Szanski uznał Chan Tengri za najwyższy szczyt Tienszanu. Oszacował on wówczas wysokość góry na 24 tysiące stóp, tj. (w zależności od tego, jaką stopę przyjmował, którąś z niemieckich czy angielską) od ok. 6860 do ok. 7300 m n.p.m. Podróżnik nie mógł wówczas widzieć całego ogromnego pasma Kakszaał too, w którym kilkanaście kilometrów za Chan Tengri wznosi się ogromny śnieżno-lodowy masyw z wyraźnie wyższym szczytem, nazwanym później Pik Pobiedy (dziś Szczyt Zwycięstwa, 7439 m n.p.m.).