Jeśli pominąć szacunkowe wyliczenia Siemionowa-Tian-Szanskiego z 1857 r. pierwszego, dość przybliżonego pomiaru wysokości szczytu dokonała w 1886 r. wyprawa Rosyjskiej Akademii Nauk pod kierownictwem I.W. Ignatiewa, uzyskując wysokość 7320 m n.p.m. W jej trakcie również wykonano pierwszą fotografię góry. W 1902 r. topograf Sapożnikow uzyskał z pomiarów wynik 6950 m n.p.m., a rok później Gottfried Merzbacher z lodowca Południowy Inylczek ocenił wysokość góry na 7200 m n.p.m. Ekspedycja topograficzna, która kartowała te tereny w 1912 r. ustaliła dla góry wysokość 6992 m n.p.m. Później przyjęto wielkość 6995 m n.p.m.
Przez dłuższy czas Chan Tengri był uważany za najwyższy szczyt Tienszanu. W 1938 r. osiągnięto wprawdzie wierzchołek potężnej góry, usytuowanej na południe od Chan Tengri (wówczas Pik Pobiedy), jednak dopiero kilka lat później (w 1943 r.) udało się stwierdzić, że wznosi się ona na wysokość aż 7439 m n.p.m. i to ona dzierży prymat najwyższego szczytu tych gór.
Szczyt jako cel alpinizmu sportowego Zdobycie szczytu jest wymagane dla uzyskania rosyjskiego wyróżnienia alpinistycznego: Śnieżnej Pantery.