część ta jest zazwyczaj wykonywana w zwolnionym tempie. Charakterystyczny końcowy tryl i progresja akordów sugureje zmianę tonacji na d-moll, jednak nagły grzmot w forzando przywraca walc 4B do tonacji F-dur. Dynamiczna i radosna melodia walca 4B przywraca utworowi świetność i taneczność.
Ostatni, piąty segment również poprzedza intrada, tym razem wydłużona (10 taktów) i bardziej błyskotliwa, modulująca z F-dur w A-dur. Dźwięczne klarnety wymawiają przejmującą, opadającą melodię walca 5A, po czym melodia w trybie forte wkracza w kulminację całego utworu, którą jest bohaterski walc 5B, akcentowany dźwięcznymi uderzeniami talerzy perkusyjnych, charakterystycznymi pasażami kontrabasów i rytmicznymi wariacjami w basie.
Rozbudowana coda kończy utwór. Modulując ku tonacji D-dur, prezentuje najpierw nowy element melodyczny, po czym przywołuje sekcję 2A. Coda, modulując w kierunku F-dur, rozwija nowy materiał melodyczny – początkowo lekki i skoczny, później wściekły i dramatyczny – aż w końcu cichnie, wprowadzając romantyczny motyw walca 4A. Idylla zostaje przerwana, gdy walc poprzez modulujące ostinato cody powraca do tonacji D-dur i słynnego tematu 1A. Rekapitaulacja ta nagle urywa się, jakby nie została dokończona, po czym spokojna odmiana tematu 1A wkracza w końcowy dialog z trylującymi fletami, smyczkami i rogami.