Kilka lat później, na Wszechukraińskiej konferencji ortograficznej w Charkowie w 1927 roku, językoznawcy Majk Johansen, Borys Tkaczenko i Mykoła Nakoneczny złożyli oficjalną propozycję rozpoczęcia aktywnego używania alfabetu łacińskiego jako części ukraińskiej ortografii. Po dwóch dniach dyskusji propozycja została ostatecznie odrzucona: 20 osób zagłosowało za, 25 przeciw. Zresztą, entuzjazm dla alfabetu łacińskiego raczej ostygł pod rządami Józefa Stalina; od 1936 r. polityka latynizacji została całkowicie odwołana i zastąpiona polityką cyrylizacji, a w ciągu najbliższych kilku lat prawie wszystkie języki Związku Radzieckiego (z wyjątkiem gruzińskiego, ormiańskiego, niemieckiego i jidysz) przeszły na cyrylicę. Autorów powyższych propozycji też spotkał tragiczny koniec: Pyłypenko został rozstrzelony w 1934 roku, Johansen i Tkaczenko w 1937 roku.
W tym samym okresie alfabet łaciński sporadycznie pojawiał się w ukraińskojęzycznych publikacjach w Polsce, Czechosłowacji i Rumunii.