stąd rok ten przyjmuje się jako datę początkową jego realizacji. Pierwsze prace budowlane podjęto jednak dopiero w roku 1874, a ukończenie budowy – na tym etapie dziejów fortu, w postaci dzieła prowizorycznego (Prowisorisches Werk), o konstrukcji ziemno-drewnianej, być może z elementami murowanymi – nastąpiło w roku 1878. Fort został następnie przebudowany na dzieło stałe w latach 1883–1885.
Charakterystyka budowli „Łysa Góra” jest obiektem mocno nietypowym. Po pierwsze, jako jedyny fort artyleryjski w Twierdzy Kraków ma konstrukcję ceglaną; jedynie bardzo nieliczne elementy konstrukcyjne wykonano z betonu (większość sklepień w podwalni prawego barku, sklepienie skrajnej prawoskrzydlowej kazamaty w podwalni czołowej, sklepienie poterny wiodącej do kazamat broniących zatoki w narożu lewego barku i szyi, częściowo sklepienie poterny głównej, sklepienia aneksów flankujących ściany bateryjne kaponiery czołowej, większość schronów pogotowia na wale artylerii). Dość chaotyczne i niekonsekwentne zastosowanie konstrukcji betonowych w połączeniu z nietypowymi, niemodularnymi rozmiarami pomieszczeń może świadczyć o realizacji obiektu w okresie zmiany standardów konstrukcji i rozwiązań budowlanych – w okresie, gdy stare rozwiązania były zastępowane nowymi, dopiero wypracowywanymi i modyfikowanymi.