nie przewidywano etatu dla lekarza. Uzbrojenie artyleryjskie zostało zredukowane – fort miał już tylko 10 dział wałowych, z czego 6 15 cm armat M. 61 do walki dalekiej i 4 9 cm armaty M. 75/96 do obrony bliskiej. Liczba dział kazamatowych w kaponierach nie uległa zmianie, wymieniono je jednak na 9 cm armaty kazamatowe (na dotychczasowych lawetach od leichte Granatkanone). Zestaw uzbrojenia dopełniały dwa przenośne karabiny maszynowe M. 7/12, do użycia na wałach.
Wykorzystanie fortu po I wojnie światowej Fort nie brał udziału w walkach podczas I wojny światowej – rozgrywały się one na jego dalszym przedpolu, poza strefą donośności jego armat. Był jednak w pełni uzbrojony i doprowadzony do pełnej gotowości bojowej. W okresie międzywojennym służył Wojsku Polskiemu jako obiekt koszarowy, a po II wojnie światowej – jako koszarowy i magazynowy. Uległ w tym czasie szeregowi zmian i wtórnych przekształceń, włącznie z „barbarzyńskim” uszkadzaniem kubatur, przekopywaniem wałów, zasypywaniem fos itd. Po opuszczeniu przez wojsko został przekazany Agencji Mienia Wojskowego i sprzedany gminie Zielonki, a następnie odsprzedany firmie „Europrojekt”, która wzniosła wokół niego osiedle mieszkaniowe. Obecnie fort jest niedostępny, przechodzi powolny remont i adaptację na motel.