Wiązało się to z redukcją uzbrojenia artyleryjskiego (przesuwanego do stałych i polowych baterii, lokowanych w międzypolach) i wzrostem roli piechoty w obronie dzieła. W sumie modernizacje były powierzchowne i nie wpłynęły istotnie na wzrost potencjału bojowego fortu, w warunkach roku 1914 mocno już przestarzałego.
Załogę fortu w latach 80. XIX wieku stanowiło 951 ludzi, w tym 22 oficerów i lekarz. Uzbrojenie stanowiło 7 armat 15 cm wzoru M. 61, 7 armat 12 cm M. 61 (do walki z artylerią przeciwnika i zwalczania prac oblężniczych) oraz 8 sztuk 10 cm armat polowych M. 63 – używanych jako broń przeciwszturmowa. Zestaw dział wałowych uzupełniały „dwa 30cm moździerze dla wyrzucania bomb”, zapewne wzoru M. 59 – łącznie fort posiadał więc 24 działa wałowe. Do obrony fos przeznaczono ponadto 12 armat 15 cm określanych jako „leichte Granatkanone”.
W roku 1914 etat załogi i uzbrojenia był już mocno zmieniony. Etatowa załoga miała liczyć już tylko 436 ludzi, w tym 9 oficerów;