W Europie dopuszczenie ruchu rowerowego pod prąd ulic jednokierunkowych jest traktowane jako niskokosztowy sposób skracania tras rowerowych, zwiększania spójności sieci i umożliwiania omijania bardziej niebezpiecznych ulic głównych oraz skrzyżowań. Według Europejskiej Federacji Cyklistów średnio około 10% długości lokalnych ulic jednokierunkowych w miastach europejskich ma dopuszczony ruch rowerowy w obu kierunkach, przy czym w państwach wiodących udział ten przekracza 50%, a w niektórych regionach 70%. Badanie 508 jednokierunkowych ulic w wewnętrznych dzielnicach Londynu z lat 1998–2019 nie wykazało wzrostu skorygowanych wskaźników kolizji ani liczby poszkodowanych rowerzystów po wprowadzeniu ruchu rowerowego pod prąd; autorzy wskazali natomiast, że ryzyko zdarzeń było wyraźnie większe w pobliżu skrzyżowań.
W Danii Duńska Dyrekcja Dróg wskazuje dopuszczenie ruchu rowerowego pod prąd jako rozwiązanie możliwe do stosowania na większości ulic jednokierunkowych po ocenie warunków lokalnych. Może ono być realizowane samym oznakowaniem wyjątku dla rowerów albo wraz z kontrapasem lub wydzieloną drogą dla rowerów, a w duńskich wytycznych zaliczono je do rozwiązań o pozytywnym wpływie na bezpieczeństwo, poczucie bezpieczeństwa i przejezdność sieci rowerowej.