W 1961 watykański Sekretariat Stanu – dziękując ks. Dąbrowskiemu za przesłanie papieżowi Janowi XXIII milionowego egzemplarza – w imieniu Ojca Świętego nazwał tłumacza humanissimus operis Auctor („wielce wykształcony autor dzieła”).
Ostatnie wydania przekładu – już z oryginału greckiego – ukazały się w latach 60. Na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie pojawiła się inicjatywa reedycji przekładu Dąbrowskiego w formie dwujęzycznej: tekst polski i tekst łaciński. Tekst łaciński pochodzić ma z Neowulgaty, czyli edycji Wulgaty obowiązującej w Kościele katolickim od 1979.
Charakterystyka i krytyka Język tłumaczenia nawiązuje do dawnego języka biblijnego, konsultowany był z językoznawcami. Wersja tłumaczona z Wulgaty konsultowana była z prof. Witoldem Doroszewskim, zaś tłumaczenie z języka greckiego z prof. Marią Kossowską z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Przekład ks. Dąbrowskiego stał się przedmiotem licznych recenzjiH.J. Kaczmarski, Przekłady Pisma Świętego na język polski po drugiej wojnie światowej, w: Novum 1977, nr 4-5, s. 60-82, por. przyp. 20, s. 78..