Związkiem wykorzystywanym do utrzymania odpowiedniego ciśnienia osmotycznego jest sorbitol.
Babka pierzasta cechuje się dużą zawartością polifenoli, flawonoidów i tanin, zwłaszcza udział flawonoidów przewyższa w tym wypadku udział tych związków u innych przedstawicieli rodzaju, w tym popularnie wykorzystywanych leczniczo, jak babka zwyczajna i lancetowata. Ze związków fenolowych najobficiej występuje tu werbaskozyd o znanych właściwościach przeciwutleniających, przeciwzapalnych, przeciwgrzybiczych i działaniu cytotoksycznym. Kolejnym pod względem ilości jest 7-O-glukozyd luteoliny, następnie kwas ferulowy, salicylowy i rozmarynowy. Roślina zawiera poza tym z substancji czynnych m.in.: kwas wanilinowy, kwercetynę, luteolinę, kwas galusowy i kumarowy. Rośliny tego gatunku cechują się dużą zawartością takich makroelementów jak: sód Na (50,0 mg/g s.m.) wapń Ca (14,0 mg/g), żelazo Fe (0,41 mg/g), magnez Mg (6,34 mg/g). Spośród aminokwasów podstawowym składnikiem jest arginina (10,2 mg/g s.m.), a kolejne pod względem ilości są: leucyna (5,57 mg/g) i treonina (5,22 mg/g).
Ekologia thumb|Babka pierzasta na wyschniętym brzegu jeziora Sebkha Kelbia w Tunezji|alt=Rozeta liści na tle mocno spękanej, wyschniętej ziemi
Siedlisko