Różnią się one od podgatunku typowego (diploidów) tym, że są roślinami zawsze rocznymi, szypuły z kwiatostanami są krótsze lub równej długości jak liście (u podgatunku typowego u silniej rosnących roślin kwiatostany bywają dłuższe od liści), kłosy są gęstsze i dłuższe, przysadki są krótsze (od 1,6 do 2,3 mm, u podgatunku typowego od 2,0 do 2,6 mm), ich zaostrzony, ale nie szydlasto wyciągnięty koniec jest krótszy od działek kielicha (u podgatunku typowego długi i niemal równowąski koniec jest równy im długością).
Rejestrowane chromosomy B (nadliczbowe) łączone były z występującymi u tego gatunku roślinami męskosterylnymi, jednak okazało się, że męska sterylność warunkowana jest występowaniem złożonego zespołu genów jądrowych i pozajądrowych.
Fizjologia i fitochemia Gatunek cechuje się dużą tolerancją na zasolenie gleby, za co odpowiada zespół reakcji na poziomie komórkowym, narządowym i całej rośliny. W warunkach dużego stresu solnego roślina ogranicza wzrost, hamuje wentylację i transpirację poprzez aparaty szparkowe, ograniczając w efekcie zużycie wody. Rośliny potrafią kumulować w dużych stężeniach chlorek sodu w liściach, a składniki odżywcze, głównie rozpuszczalne węglowodany w korzeniu.