Służba w Wojsku Polskim 1 listopada 1918 roku wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. Otrzymał przydział do 1 Brygady Jazdy w Lublinie, a 15 listopada tego roku awansowano go na majora. Od 23 lutego 1919 roku do października 1921 roku był dowódcą 11 Pułku Ułanów. Walczył na jego czele w wojnie polsko-bolszewickiej. 19 kwietnia 1919 roku podczas walk o Wilno, wsławił się brawurowym atakiem na dworzec kolejowy. W maju 1920 roku nad Autą dowodząc dwoma szwadronami „osłaniał odwrót oddziałów polskich, zapobiegając panice i przerwaniu frontu”. Za wykazaną postawę podczas walk został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy oraz kilkakrotnie Krzyżem Walecznych. W 1922 roku objął dowództwo 23 pułku Ułanów Grodzieńskich.
1 marca 1923 roku został zatwierdzony na stanowisku adiutanta generalnego prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego. 1 grudnia 1924 roku został awansowany na generała brygady ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 35. lokatą w korpusie generałów. Z dniem 30 kwietnia 1926 roku został przeniesiony w stan spoczynku.