Sprowadzono z Tarnowskich Gór ks. Gotholda Christiana Clausnitzera, a pierwsze nabożeństwo inaugurujące działalność kaplicy ewangelickiej, która mieściła się w zaadaptowanej na ten cel hali huty „Martha” (późniejsza huta „Marta”), odbyła się w 24 grudnia 1854 roku. Podczas tej uroczystości erygowano katowicką parafię, natomiast osobowość prawną zyskała w 1856 roku.
Nowo powstała parafia liczyła 468 wiernych, a wśród nich byli najbardziej wpływowi mieszkańcy Katowic: właściciel dóbr Hubert von Tiele-Winckler, ich zarządca Friedrich Wilhelm Grundmann i oraz lekarz Richard Holtze. Parafia katowicka obejmowała swym zasięgiem całe Katowice oraz leżące w pobliżu miejscowości i osady: Bogucice, Dąbrówkę Małą, Załęże, Brynów, Dąb, Józefowiec, Bederowiec, Ligotę i Wełnowiec.
Nabożeństwa odprawiane były w językach niemieckim i polskim. Zaadaptowana sala była jednak zbyt mała na potrzeby szybko wzrastającego zboru, powstała więc myśl budowy nowej świątyni. Kamień węgielny pod budowę kościoła Zmartwychwstania Pańskiego położono w 17 lipca 1856 roku, a jego poświęcenie odbyło się 29 września 1858 roku. Kościół miał 304 miejsca siedzące, skromne organy, jedną wieżę i dzwonnicę. Był jednocześnie pierwszą murowana budowlą sakralną w Katowicach.