Była w dobrych stosunkach ze swoją teściową, Marią Fiodorowną, jednak jej stosunki z cesarzową Elżbietą, żoną Aleksandra I, nie były już tak dobre.
Było to jedno z nielicznych małżeństw w historii aliansów polityczno-dynastycznych, w którym rzeczywiście panowała miłość i wzajemne poszanowanie. Z tego związku urodziło się dziesięcioro dzieci:
Aleksander II, kolejny car Rosji, Konstanty Mikołajewicz Romanow, wielki książę Rosji, Mikołaj Mikołajewicz Romanow, generał feldmarszałek, wielka księżna Olga Nikołajewna Romanowa, królowa Wirtembergii, wielka księżna Maria Nikołajewna Romanowa, księżna Leuchtenbergu, wielka księżna Aleksandra Nikołajewna Romanowa, księżna Hesji. thumb|upright|left|Charlotta Pruska na obrazie Franza Winterhaltera W 1820 roku po urodzeniu martwego dziecka, była to jej trzecia ciąża w ciągu trzech lat, Aleksandra popadła w depresję. Jesienią tego samego roku Mikołaj zabrał ją do Berlina, aby mogła spotkać się ze swoją rodziną, gdzie pozostali do lata 1821 roku. Do ojczyzny Charlotty przyjechali ponownie w 1824 roku, do Petersburga powrócili dopiero w marcu 1825 roku, na rozkaz Aleksandra I.