Najlepszy wynik osiągnęła tam w gigancie, który ukończyła na dwunastej pozycji. W zawodach pucharowych na podium stanęła tylko raz: 13 marca 1997 roku w Vail była w supergigancie. W klasyfikacji generalnej była dziewiąta, w supergigancie piąta, a w klasyfikacji giganta zajęła siódme miejsce.
Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1997/1998. Ertl zgromadziła 1508 punktów, dwanaście razy stanęła na podium i odniosła pięć zwycięstw. Trzy razy triumfowała w gigancie: 10 stycznia w Bormio, 25 stycznia w Cortina d’Ampezzo i 28 stycznia w Åre, 18 stycznia w Altenmarkt im Pongau wygrała supergiganta, a 1 marca 1998 roku w Saalbach-Hinterglemm triumfowała w slalomie. W klasyfikacji generalnej ponownie była druga za Seizinger, jednak w klasyfikacji giganta zdobyła Małą Kryształową Kulę, a w klasyfikacji kombinacji była druga za kolejną rodaczką, Hilde Gerg. We wszystkich swoich startach podczas igrzysk olimpijskich w Nagano plasowała się w czołowej dziesiątce. Starty rozpoczęła od zajęcia siódmego miejsca w supergigancie, jednak sześć dni później zdobyła srebrny medal w kombinacji. Niemka uzyskała czwarty czas zjazdu do kombinacji oraz najlepszy slalomu, co dało jej drugi łączny czas, o 0,18 sekundy za Seizinger i 0,58 sekundy przed Gerg.