Do programisty dołączył niebawem odpowiedzialny za animację oraz grafikę trójwymiarową Didier Chanfray, który zaczął swoją pracę od renderowania szkiców koncepcyjnych i dopracowywania ich za pomocą programu Deluxe Paint. Aby uprościć proces tworzenia grafiki, Chanfray użył programu wykrywającego kolizję obiektów ze scenografią, która miała być dwuwymiarowa.
Projektowaniem dwuwymiarowych wnętrz symulujących przestrzeń zajęła się Yaël Barroz, która niebawem została żoną Raynala. Łącząc trójwymiarowe obiekty z dwuwymiarową scenografią, ekipa pracująca nad Alone in the Dark zdecydowała się zasymulować zmienne punkty widzenia kamery. Było to konieczne ze względu na poczynione oszczędności (niemożliwe było jeszcze wtedy osadzenie kamery za plecami bohatera), a jednocześnie rozwiązanie to umożliwiało budowanie dramaturgii rodem z horrorów. Aby uspokoić nieprzekonanego do projektu prezesa Infogrames, Bruno Bonnella, twórcy gry dostarczyli mu wersję demonstracyjną. Ostatecznie Bonnell zdecydował się kontynuować prace nad Alone in the Dark, a do zespołu dołączył odpowiedzialny za pomoc przy programowaniu gry stażysta Franck De Girolami. Jednak Bonnell po kilku miesiącach powolnych prac zastrzegł, że życzyłby sobie adaptacji prozy H.P. Lovecrafta, którego dzieła zyskiwały coraz większą popularność.