Berth twierdził, że rewolucyjny syndykalizm usuwa owe skrajności.
Polski syndykalizm Polski syndykalizm reprezentował nurt reformistyczny, miał charakter patriotyczny i propaństwowy. Wywodził się z niepodległościowego ruchu zetowego, w 1926 roku zorganizowanego w sanacyjny Związek Naprawy Rzeczypospolitej. Czołowymi teoretykami polskiego syndykalizmu byli Kazimierz Zakrzewski i Jerzy Szurig, a także T. Bigo, J. Rakowski, B. Wścieklica i W. Wyszyński. Powoływali się na Jerzego Sorela i Stanisława Brzozowskiego, który według T. Bigo „przetworzył sorelizm w sposób oryginalny, bo z antypaństwowego i antypatriotycznego systemu stworzył wzniosłą filozofię pracy i patriotyzmu”. Dla polskich syndykalistów naród i państwo były wartościami najwyższymi, którym podporządkowywano ideologię syndykalistyczną. Zakrzewski pisał: „Wierzymy w ponadklasowe państwo. Państwo jest inkarnacją dziejowej roli narodu i jako takie nie może nigdy stać się państwem klasy”. Syndykalistyczne „państwo pracy”, oparte na samorządzie wytwórców, przeciwstawiane było demoliberalnemu „państwu politycznemu”, zdominowanemu przez skorumpowane koterie zawodowych polityków. Prowadziło to do politycznego elitaryzmu: „jeżeli demokratyzm oznacza wiarę w równość ludzi, to znów trzeba stwierdzić, że syndykalizm nie jest demokratyczny” (T. Bigo).