Uznanie nadrzędności wspólnoty narodowej i ponadklasowego charakteru państwa prowadziło też syndykalistów do solidaryzmu społecznego (współpraca robotników i kapitalistów będąca fundamentem stworzenia „narodu wytwórców”) i odrzucenia haseł rewolucyjnych. Związki zawodowe miały być szkołą, w której robotnicy uczyliby się zarządzania produkcją, stopniowo dorastając do roli klasy panującej w państwie syndykalistycznym. Początkowo polski syndykalizm miał dwuznaczny stosunek do włoskiego faszyzmu, dostrzegając w nim zarówno pozytywne jak negatywne aspekty. W latach 30. polscy syndykaliści przeszli na pozycje antyfaszystowskie, stopniowo ewoluując w kierunku rewolucyjnego syndykalizmu. Z inicjatywy polskich syndykalistów powstały m.in. Generalna Federacja Pracy (1928–1931), Związek Związków Zawodowych (1931–1939) i Związek Syndykalistów Polskich (1939–1945).
Obecnie w Polsce do idei syndykalizmu odwołuje się Związek Syndykalistów Polski.
Zobacz też
anarchosyndykalizm, deleonizm, narodowy syndykalizm, uwrieryzm, demokracja w miejscu pracy.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Syndykaliści w Rewolucji Rosyjskiej „Najmita”, Syndykalizm rewolucyjny
Kategoria:Anarchizm
Kategoria:Historia myśli ekonomicznej Kategoria:Historia ruchu robotniczego