Jego młodszym bratem był Wilhelm Paszkiewicz, podpułkownik Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Po ukończeniu gimnazjum w Mińsku, 13 sierpnia 1913 wstąpił do rosyjskiej Wileńskiej Szkoły Wojskowej, którą ukończył 1 grudnia 1914 w stopniu chorążego. Od 1914 walczył w armii rosyjskiej. 1 stycznia 1915 uzyskał awans na porucznika. W tym też roku 20 lipca został kontuzjowany pod Puchaczowem. 10 czerwca 1916 mianowano go na stopień podkapitana, 10 czerwca 1917 został kapitanem, a już 21 sierpnia tego roku awansowano go na stopień podpułkownika ze starszeństwem. Początkowo od 8 grudnia 1917 służył w Legii Rycerskiej w I Korpusie Polskim w Rosji, a od 15 stycznia 1918 przeniesiono go do 3 ps., gdzie został dowódcą 1 kompanii. Od 1 marca do 20 maja 1918 był komendantem miasta i załogi Rohaczewa.
II Rzeczpospolita 3 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego. Następnie od 5 grudnia 1918 służył w Ministerstwie Spraw Wojskowych, gdzie był sztabowym oficerem do zleceń w departamencie technicznym. 26 lutego 1919 przydzielono go do 1 pułk strzelców wielkopolskich (późniejszego 55 Poznańskiego Pułku Piechoty), gdzie 13 marca został mianowany przez gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego dowódcą tego pułku. Wchodząc w skład Grupy Operacyjnej gen.