Daniela Konarzewskiego, odznaczył się w wojnie polsko-ukraińskiej w walkach o Lwów i pod Stryjem, a od jesieni 1919 do października 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
W okresie od 15 października 1920 do 15 stycznia 1921 uczęszczał na kurs wyższych dowódców. W latach 1923–1924 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego. Od października 1924 do maja 1926 komendant Szkoły Podchorążych i Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. Podczas przewrotu majowego występował czynnie po stronie rządu. Od października 1926 dowódca piechoty dywizyjnej 24 Dywizji Piechoty w Jarosławiu. W międzyczasie (od 10 listopada 1932 do 10 sierpnia 1933) był słuchaczem VII kursu w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie oraz odbył zagraniczną podróż taktyczną (od 11 lipca do 11 sierpnia 1933). 12 października 1935 mianowany dowódcą 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu. W latach 1937–1938 kierował akcją pacyfikacyjną ludności ukraińskiej.