W kościele przechowywane są relikwie obu sióstr.
Historia Kościół ufundowany został jakoby już w połowie II wieku, jednak obecnie istniejąca budowla spoczywa na fundamentach z V wieku (pierwsza pewna wzmianka pochodzi z 489) i została zbudowana przez papieża Hadriana I ok. 780 jako miejsce przechowywania kości córek św. Pudensa – św. Prassedy (Praksedy) i św. Pudencjany. W 822 bazylika została rozbudowana i ozdobiona mozaikami przez papieża Paschalisa I.
W 1868 roku nawa została zaopatrzona w nowy drewniany kasetonowy sufit. W latach 1916–1918 zastąpiono XVII-wieczną ceglano-marmurową podłogę posadzką w stylu Cosmatich.
Architektura i wnętrze Od strony via S. Martino ai Monti znajduje się średniowieczny portyk prowadzący na schody na dziedziniec (obecnie dostępne jest tylko boczne wejście od strony via de S. Prassede). Na dziedzińcu bazyliki znajdują się pozostałości kolumnady kościoła z V wieku. Fasada (niewidoczna z ulicy) swój wygląd zawdzięcza przebudowie z IX wieku.
Świątynia jest trójnawową bazyliką, z transeptem i apsydą.