W 1948 R. Karny powrócił do Warszawy, gdzie znany warszawski lekarz i przyjaciel artysty, dr Józef Rydygier ofiarował mu pokój we własnym mieszkaniu oraz miejsce do pracy w piwnicy. Dwa lata później Karny otrzymał od władz miasta pracownię przy ulicy Wiejskiej 45, w nieistniejącej już obecnie historycznej kamienicy, dawnej siedzibie loży masońskiej.
W 1963 r. ruszyła pierwsza indywidualna wystawa Karnego – objazdowy pokaz jego rzeźb w szkołach warszawskich, a następnie różnych miastach kraju, a w 1972 r. w stołecznej Galerii „Zachęta” miała miejsce obszerna przeglądowa wystawa dorobku twórczego artysty.
Brytyjskie Stowarzyszenie Rzeźbiarzy Portrecistów („”) w 1974 r. przyznało Karnemu swoje najwyższe odznaczenie, „Jean Masson Davidson Medal” w uznaniu wybitnych osiągnięć w dziedzinie rzeźby portretowej.
W 1975 r. władze miasta Białegostoku przyznały artyście honorowe obywatelstwo.
Ostatnie indywidualne pokazy prac za życia artysty odbyły się 1979 r., inaugurując działalność prowadzonej przez Zbigniewa Florczaka Galerii Interpress w gmachu Teatru Wielkiego oraz (wspólnie z wystawą Jerzego Wolffa) otwarcie Muzeum Archidiecezji Warszawskiej w pierwszej siedzibie w wieży kościoła św.