W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu porucznika. Przydzielono go do 5 pułku piechoty Legionów i wraz nim wziął udział w odsieczy Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej. W marcu 1919 został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów, wraz z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, a 10 kwietnia 1920 został ranny pod Wasilkowem. Pełnił kolejno funkcje dowódcy kompanii (listopad 1918 – 7 grudnia 1919), adiutanta sztabowego I Brygady Piechoty Legionów (7 grudnia 1919 – 9 lipca 1920) i dowódcy 1 pułku piechoty Obrony Warszawy (8 sierpnia 1920 – 19 września 1920). W 1919 awansował do stopnia kapitana. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po zakończeniu działań wojennych pełni kolejno funkcje: kierownika Wydziału Wyszkolenia w I Departamencie Broni Głównych Ministerstwa Spraw Wojskowych (19 września 1920 – 21 lipca 1922), dowódcy batalionu w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej (21 lipca 1922 – 30 listopada 1922). W okresie od 30 listopada 1922 do 1 października 1924 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.