Z XVIII w.) „Ysich”, 1343 „Ysycze”, 1352 „Yszycze”, 1356 „Ysicz”, 1372 „Iszycze”, 1388 „Iszicze”, 1399 „Eyzicz”, 1407 „Gyzicze”, 1421 „Ysecz”, 1423 (wg kopii z lat 1488-1492) „Gyzycze”, 1425 „Isycze”, 1427 „Giszicza”, 1430 „Gysicz, Eysicz”, 1436 „Gyszicz”, 1438 „Gysecza”, 1441 „Giszicze”, 1442 „Gyszycze, Gyszicze, Ischicze”, 1444 „Chizicze”, 1453 „Gyzice, Gyzicze”, 1457 „Grzicze”, 1458 „Gizycze”, 1469 „Yszicze”, 1481 „Gysicza”, 1487 „Idzicze”, 1493 „Giszcze”, 1563 „Gizicze”, 1577 „Izicze”, 1580 „Gezice”, 1598 „Jezycze”.
Według językoznawców nazwa „Jeżyce” wywodzi się od nazwy osobowej „Jeż” z dodanym sufiksem „-ice”, która z kolei pochodzi od nazwy ssaka z rodziny jeżowatych. Historycznie występująca forma „Jiżyce” jest tłumaczona zwężeniem „-e” po „J-„ i jest odwrotnym procesem hiperpoprawnym występującym np. w nazwie miejscowej „Jerka” – „Jirka”.
Po rozbiorach Polski Prusacy używali zgermanizowanej nazwy w języku niemieckim: Jersitz. Cały czas notowano także polskie nazwy. W 1882 odnotowano „Jerzyce”, w 1887 „pod Jerzycami”, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1921 polską nazwę „Jerzyce”.