Historia Obecna część miasta Poznań o nazwie Jeżyce była w średniowieczu osobną wsią leżącą ok. trzech kilometrów na zachód od Starego Rynku w Poznaniu i w wyniku procesów urbanizacyjnych, podobnie jak inne miejscowości w okolicy, została wchłonięta przez miasto Poznań. Śladem tej wsi jest obecna ul. Kościelna w Poznaniu, która zachowała kształt owalnicy.

Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i była wsią monarszą, czyli królewszczyznę należącą do królów polskich a później weszła w skład miasta Poznania stając się własnością miasta. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1508 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego i należała do parafii św. Wojciecha koło Poznanialubińskiej .

W 1253 książęta wielkopolscy Przemysł I oraz Bolesław Pobożny wydali akt lokacyjny dla miasta Poznania powierzając lokację na prawie magdeburskim wójtowi Tomaszowi z Gubina nad Nysą Łużycką. W akcie tym wymieniono 17 wsi w okolicy Poznania, w tym m.in. Jeżyce, które przekazali miastu. Tomasz jako wójt poznański otrzymał 30 łanów ról uprawnych, a 20 łanów pastwisk otrzymali mieszczanie poznańscy.